“چرا ما راحت تحریم می‌شویم”

نویسنده: نیما دادگستر

محمود سریع‌القلم در بهمن ۱۳۹۵ مقالهٔ کوتاهی نوشته که خواندنش توصیه می‌شود:

چرا ایران به راحتی مورد هدف قرار می‌گیرد؟ چرا دادن هر نسبتی به ایران تقریباً مجانی است؟ چرا پیوسته ما را متهم می‌کنند؟ چرا بیشتر وقت سخنگوی وزارت خارجه صرف رد اتهام است تا تبیین سیاست خارجی کشور؟ چرا از جیبوتی گرفته تا همسایگان بزرگ و قدرت‌های جهانی ما را نفی می‌کنند؟

عربستان با سرمایه‌گذاری و همکاری بین‌المللی که طی ۴۰ سال گذشته انجام داده به مهم‌ترین بازیگر انرژی چه در قالب اوپک و غیر اوپک تبدیل شده‌است. ۱۰ میلیون کارگر خارجی با درآمدی حدود ۱۸ میلیارد دلار در این کشور کار می‌کنند. حدود ۴۴,۰۰۰ نفر متخصص عرب و غیر عرب در بهداشت، صنعت، آموزش و … از دولت عربستان حقوقی معادل ۵ میلیارد دلار دریافت می‌کنند. اروپا در تحریم روسیه بعد از الحاق کریمه، بسیار ملایم‌تر از آمریکا رفتار کرد. چون اتحادیه اروپا، حدود نیم تریلیون دلار با روسیه تجارت می‌کند.

حقیقت این است که ایران یک کشور صرفاً وارد کننده است. استقبال اروپایی‌ها از برجام به خاطر فروش کالا و خدمات است. آمریکا به ایران نیازی ندارد اما به عربستان، ترکیه و مصر نیاز دارد. بخش اعظم احترامی که یک کشور به کشور دیگری می‌گذارد به خاطر نیاز است و نه اخلاق. روابط بین الملل در سه واژه خلاصه می‌شود (به ترتیب): نیاز، ترس و بنابراین احترام.

چرا هر حرفی و اتهامی به ایران روا داشتن بدون هزینه است؟ افرادی هستند حتی نمی‌توانند بگویند که ایران کجای کرۀ زمین است اما هرچه می‌خواهند نسبت می‌دهند. چرا؟ چون بود و نبود ایران برای آن‌ها اهمیت ندارد. کدام کشور و صنعت و شرکت به ما نیازمند است؟ کدام کشور از ما می‌ترسد؟

ما زمانی ملت تاجری بودیم، بخشی از راه باستانی ابریشم. تجارت ما را با فرهنگ‌های مختلف آشنا می‌کرد و آنها را هم با هنر و دانش ما. تمدن قابل احترام و قدرتمندی بودیم، اما امروز چه؟ واقعا این جمله که «افرادی هستند حتی نمی‌توانند بگویند که ایران کجای کرۀ زمین است اما هرچه می‌خواهند نسبت می‌دهند» دردناک است، و علتش این است که آنها نه از نزدیک کشور ما را، نه در وطن خود به واسطه صادرات فرهنگی و هنری و کالاهای ما، زندگی‌مان را لمس نکرده‌اند.

ناخودآگاه به یاد کتاب «ما چگونه ما شدیم؟» می‌افتم. ملتی که نتواند خودش را از نو اختراع کند، آینده‌ای ندارد.


۱ نظر

  1. metti

    کشوری که بیش از ۹۰ درصد فارغ التحصیلای دانشگاه صنعتیش مهاجرت میکنن بخاطر اینکه سقف آسمان پیشرفتش کوتاست و کشورهای دیگه بیشترین بها را بهشون میدن ما همینیم
    جایی که باید جای یه متخصص باشه رو یه آدمی که هیچ دانشی نداره و بود و نبودش فرقی نمیکنه رو میگیره ما همینیم
    وقتی در حد وحشتناکی مصرف گرا هستیم ما همینیم
    ختم کلام تا جای ظوابط و روابط توی معادلات تغییر نکنه همین آش است و همین کاسه
    با داشتن موقعیت ژئوپولتیک خاص ایران، توریسم، نفت و گاز و معادن بیشمار تا موارد بالا درست و عملیاتی نشن از نو اختراع که هیچ ، سال به سال منزوی تر میشیم

ارسال نظر


پست قبلی:

پست بعدی: